من يه باغ سر سبز
خاک پاک دور بودم
ريشه گاه تاريکي
قبله گاه نور بودم
هر پناه اين خاکم
تکيه گاه ر ستن بود
ابر تازه ي بارون
تا هميشه با من بود
بي هراس و آسوده
از زوال و بي مرگي
نوح تازه يي بودم
از غرور بي مرگي
روز و شب رفيق من
چشمه بود و بارون بود
کيمياي عشق با من
تا هميشه مهمون بود

زخم حادثه يکشب
بي وقفه هلاکم کرد
ريشه ريشه ويرون و
شاخه شاخه خاکم کرد
ابر تازه نفزين شد
من شدم يه دريا درد
شن به خاک من بار يد
پشت خسته مو تا کرد
من کوير مطرودم
يک جوانه با من نيست
بي کرانه ي سردم
از ستاره روشن نيست
اي غرور پوشالي
من فدايي عشقم
من کنيز سر سخت
بي ريايي عشقم

خاک داغ نفرينم
خواب چشمه مي بينم
زندگيم چه بي روحه
عشق بيا به تسکينم
تشنه خاک مجروحم
چشمه چشمه آبم کن
من به نفرت آبادم
عشق بيا خرابم کن

صدا شهره و شهرام صولتي

حرفاي بين من و تو
حرف بارون و کو يره
تن ابري نفسهام
خيلي وقته از تو سيره
بين دستاي من و تو
دره ي برفه هميشه
شاهد عشق تو و من
پچ پچ حرفه و شيشه

دوس دارم با تو بمونم
اما مو ندن ديگه ديره
گلي که تو دست تو بود
حالا تو دست کويره

تو ميگي چراغ دريا
چرا تو دستاي نوره
من ميگم موندن عاشق
مث ماهي توي توره
ديگه مهموني تموم شد
من بايد از تو حدا شم
توي آسمون آبي
مث بادبادک رها شم
برم اونجا که با خورشيد
گرم بشم تا دنيا دنياس
نور بشم همراه آفتاب
گرم کنم هر کي که تنهاس
تن کاغذ يمو خورشيد
بسوزونه تا قيامت
تا ديگه آب بشه قنديل
نگه از سرما حکايت

دوس دارم با تو بمونم
اما موندن ديگه ديره
گلي که تو دست تو بود
حالا تو دست کويره

غروب اومد بازم
به دريا بوسه داد
خورشيد تشنه رو
به دست کوسه داد
الان با اين غروب
يه عمره چشم به رام
چيزي جز خستگي
نمي مونه برام
تو اين شهر غريب
اسير کوچه هام
غريق موج غم
يه عمره بي صدام

چه تلخه انتظار
کنار اسکله
پريدن بي هدف
نشستن تو تله

تموم لحظه هام
پر از بيهودگي
تموم ترسم از
غم فرسودگي
با مرگ لحظه ها
روزارو مي شمرم
مي خوام تنهاييمو
به موجا بسپرم
تو بهت انتظار
پر از بيزاريم
توي قحطي عشق
نمي دونم کيم
از ين بيزار يه
که فرياده تنم
غروب آخره
ديگه داد مي زنم
تو از راه مي رسي
با يه دنيا غرور
تو مي سازي برام
تو ظلمت قصر نور

يه ماه و يه خورشيد
دوتايي لب بومن
به فکر يه خونه
پي بعله برونن
دارن گرد و غبارو از تن هم مي تکونن
ببين خورشيد و ماه
رفيق مي شن با هم چه آسون
گلا آب مي شن و
جاري مي شن از تو گلابدون
که خورشيد ميادش
جا مي شه باز گوشه ي آواز
حسوديش نمي شه
چشم قفس به بال پرواز

پر و خالي مي شن
پنجره ها از گل احساس
باهم دست مي کشن
پروانه ها روي تن ياس
ديگه گم نمي شن
قاصدکا دنبال آفتاب
ديگه بد نمي گن
شب پره ها به نور مهتاب

پاورچين پاورچين
يواش راه مي ره خورشيد
مي ترسه مي ترسه
که از خواب بپره ماه
آخ يواش راه مي ره خورشيد
که از خواب نپره ماه

ببین خورشید و ماه رفیق می شن
باهم...

ستاره مي ترسه
دلش شور مي زنه شور
يه شمع و يه شعله
يه سوسويي ازون دور
مي گه آفتابي شو
آفتابي شو من خود نورم
مي خواد گول بزنه شاپرکو
دور کنه از نور

سحر پا مي شه خورشيد
مي ره باز سر کارش
يه مشت پولک نقره
مي پاشه روي ابرا
که شب گم نشه يارش

با طلوع شب
برمي گرده باز
به سر پناهش
تو يه دستش روز
تو يه دستش شب
رو لبش آواز
براي ماهش

ببين خورشيد و ماه رفيق مي شن
باهم چه آسون
گلا آب مي شن و جاري مي شن
از تو گلابدون

لوت

رو خاک تشنه       یه باغچه ساختم
لوت رو از چشم تنگ بارون شناختم
گلای باغچه        همخون لاله
از خشگی بیابون لبریز ناله
با اشگ چشمام        شستم گلارو
شاید بیارم با گل باغ و بهارو
تا تو به شوق        بهار و گلدون
بیای به خاک داغم تو این بیابون
شب تا به شبگیر       خوابم نمی برد
جشن تولدم بود هر شب که میمرد
خوابم نمی برد        از وحشت باد
وقتی که بختک شب رو خاک می افتاد

با هر جوونه        قد می کشیدم
لحظه به لحظه هام رو با تو می دیدم
اما یه شب خواب        همراش منو برد
انگار که شوق د یداربا خواب من مرد
از تو سیاهی        فاجعه سر زد
تموم شاخه هارو توفان تبر زد
من موندم و این       باغ شکسته
همراه سال خشگ و یه روح خسته
توفان دلسنگ        اومد منو چید
پیوند خنده هامو از باغچه دزدید
نفرین به دستت        باد سبکسر
منو آواره کردی گلارو پرپر

برف سفيد سنگين
آروم آروم پاورچين
پا مي ذاره تو باغچه
مي شينه روي پرچين
سرما جوونه بسته
بغضش تاقو شکسته
گل داده باز گل يخ
رو شاخه بست نشسته

اجاق شب کوره ستاره خاموشه
تموم شهر امشب کفن پوشه

سرما باز رو شاخه هاي کاج
يخ مي ريسه مثل نخ
خورشيد خوابيده تو برج عاج
مي سازه شب قصر يخ
پشت پرچيناي سرد ابر
گرما شده نقره داغ
باغچه خوابه سرد و بي رمق
يخ بسته آغوش باغ

اجاق شب کوره ستاره خاموشه
تموم شهر امشب کفن پوشه

آواز مرغ شبخون
پنجره هارو بسته
با سوز باد وحشي
سکوت شب شکسته
تو خونه هاي تاريک
کرسي باز چله بونه
سرما پيره چه سرده
با اينکه نيمه جونه

اجاق شب کوره ستاره خاموشه
تموم شهر امشب کفن پوشه

آسه آسه از حصار شب
صب پا بيرون مي ذاره
با اينکه شب رفته
با سحر
خورشيد حرفي نداره
با کوچ شب توي کوچه ها
مياد اين صدا به گوش
مي خونه ً برف پارو ميکنيم ً
يه مرد پارو به دوش

اجاق شب کوره ستاره خاموشه
تموم شهر امروز سفيد پوشه

برف سفيد سنگين
آروم آروم پاورچين
پا مي ذاره تو باغچه
مي شينه روي پرچين
زاغي رو پشت بومه
ًکبکش خروس مي خونه ً
دل داده با دل برف
مي خواد برف باز بمونه

اجاق شب کوره ستاره خاموشه
تموم شهر امروز سفيد پوشه

سرما باز رو شاخه هاي کاج
يخ مي ريسه مثل نخ
خورشيد بيداره تو برج عاج
اما مثل کوه يخ
باغچه مونده سرد و بي رمق
خوابه تو آغوش باغ
تو کوچه باغاي يخزده
مي پيچه فرياد زاغ

اجاق شب کوره ستاره خاموشه
تموم شهر امروز سفيد پوشه

خورشيد خانوم که تو دل شب
هزارتا
کنيز دست به سينه داره
حصار مه روشو گرفته
نيگاش کن
انگار که
تو دست گرگ هاره
رو خواب کاغذي باغچه
چشم ابر
خدا کنه همش بباره
تا چلچله هاي مهاجر
به باغچه
بگن باز
دو روزديگه بهاره

درخت کهنه پوش تو نو نوار مي شي
بازم بهار مياد تو تکسوار مي شي
غروبو مي شکني طلايه دار مي شي
تو ظهر خستگي يه سايه سار مي شي
تو فکر شب نباش قنديلا آب مي شن
چشمه ها تو کوير همه پرآب مي شن
سداي فاصله همه خراب مي شن
مث يه عکس پير اسير قاب مي شن

عمو نوروز خوب قصه
ميادش
نگو نگو که خيلي ديره
کبوتر نقش رو پرده
به بوم
ستاره
دوباره پر مي گيره
قفسها خالي از پرنده
پرازنور
کجا پرنده يي اسيره
سياه پاپتي غربت
بزودي
با نوروز
تو قلب ما مي ميره
عروس پاره پوش چرا دلواپسي
به شهر عشق و نور به موقع مي رسي
دستاي يخزده سرمارو مي شکنن
گلاي داغ عشق جوونه مي زنن
هواي دهکده دوباره پاک مي شه
ديو سياه دود ديگه هلاک مي شه
گريه بخار مي شه به تاق آسمون
خنده تو چشم ابر بارون مي شه بارون

گل سرخي تو ايوون بهارم
تموم زندگيم چشم انتظارم
آخه پرورده ي گلخونه نيستم
گل همسايه ي طوفان و خارم

تو غم غربت نشينم پيرم اي عشق
واسه تنهاييهات ميميرم اي عشق
تو اين معجون آهن و گل سرخ
تو دست باغبون دلگيرم اي عشق

بيا دريا بشيم اي قطره ي پاک
که تنها گم مي شي رو داغي خاک
براي خاک پير تن شکسته
بيا بارون بشيم با ابر نمناک

بيا باور کنيم باغ و بهارو
که با سرماي سختي نطفه بسته
تو اين سرماي خشگ بي ترحم
تن نو شاخه هاي ما شکسته

شبيخون مثل طوفاني به در زد
درخت سبز اميد و تبر زد 1
کسي تنهايي مارو نفهميد
تبر مثل هميشه بي خبر زد

بيا دريا بشيم اي قطره ي پاک
که تنها گم مي شي رو داغي خاک
براي خاک پير تن شکسته
بيا بارون بشيم با ابر نمناک

چه درد دلگزايي دارم اي شب
ازين نامردمي بيزارم اي شب
تو اين دلتنگيا با فال حافظ
به زخم واژه ها بيدارم اي شب

ًثوابت باشد اي داراي خرمن
اگر رحمي کني بر خوشه چيني
درون ها تيره شد باشد که از غيب
چراغي برکند خلوت نشينيً 2

بيا دريا بشيم اي قطره ي پاک
که تنها گم مي شي رو داغي خاک
براي خاک پير تن شکسته
بيا بارون بشيم با ابر نمناک

توضيح
1 نگاهي به اين مصرع از دو بيتي فايز دشتستاني است که بر نخل اميد من تبر زد
2 تضمين از غزلي ازحافظ است با اين مطلع يا آغاز
سحرگه رهروي در سر زميني ...

گرگ تنهایی

تو چشم من خیره نشو
ای عکس بد قواره
منو تو گریه گم نکن
نذار بگم دوباره
دلم گرفته از دروغ
ازین دروغ موندن
با گریه های بی کسی
ستاره رو سوزوندن
صدام نکن تو بهت شب
ببین چه سوت و کورم
تو کلبه ی شکسته سقف
لایق سنگ گورم
نگام نکن بمن نخند
ببین غمم بزرگه
تو خلوت تاریک من
تنهایی مثل گرگه
تنهایی مثل گرگه
از من نخواه دروغ بگم
با قلب زار و خسته
بگم تو تاریکی شب
ستاره حجله بسته
از تازه های باغ نگو
نگو بهار رسیده
دیواری از گل و درخت
دورم حصار کشیده
نگام تو قاب آینه
چه خشگ و سرد و ماته
مث یه چشمه ی حقیر
تووسعت فلاته
یکی به من بگه چرا
آینه صداشو دزدید
حقیقتو بهم نگفت
منو به گریه بخشید
منو به گریه بخشید
7.5.1356